ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ತಾತನೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ತಾತನಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ತೋಟವಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ತಾತ ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಪ್ಪು ಬೀಜವನ್ನು ನೀಡಿ, 'ಅರ್ಜುನ್, ಇದನ್ನು ತೋಟದಲ್ಲಿ ನೆಡು. ಇದನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ನೀನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ನಿನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸಂತೋಷ ಸಿಗುತ್ತದೆ' ಎಂದರು.
ಅರ್ಜುನ್ ಬೀಜವನ್ನು ನೆಟ್ಟನು. ಆದರೆ ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ಕೆಲಸ ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಹಾಕಬೇಕು, ಕಳೆ ತೆಗೆಯಬೇಕು, ಕೀಟಗಳಿಂದ ಕಾಪಾಡಬೇಕು. ಒಂದು ದಿನ ಅತಿಯಾದ ಸುಸ್ತಿನಿಂದ ಅರ್ಜುನ್ ಅಳತೊಡಗಿದನು, 'ತಾತಾ, ಇದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಿದೆ! ನನ್ನ ಕೈಗಳು ನೋಯುತ್ತಿವೆ, ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತಿದೆ!'
ತಾತ ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, 'ಅರ್ಜುನ್, ಈಗ ನೀನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಕಷ್ಟವು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ. ನೀನು ಈಗ ಕೈಬಿಟ್ಟರೆ, ಆ ಸಿಹಿಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಸವಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದೃಢವಾಗಿರು' ಎಂದು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರು.
ತಾತನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅರ್ಜುನ್ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದವು. ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋದ ಅರ್ಜುನ್ ಬೆರಗಾದನು! ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮಾವಿನ ಮರ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣಾದ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣುಗಳು ತೂಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಸಿಹಿಯಾದ ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿಂದಾಗ ಅರ್ಜುನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಮಿತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಗಳು ಆ ಸಿಹಿಯಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿಹೋದವು.
