ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தாத்தா ஒரு பெரிய தோட்டம் வைத்திருந்தார். ஒரு நாள், தாத்தா கதிரிடம் ஒரு சிறிய கருப்பு நிற விதையைக் கொடுத்து, 'கதிர், இதைத் தோட்டத்தில் நடு. இதை வளர்ப்பது கடினமாக இருக்கும், ஆனால் பொறுமையாக இருந்தால் இது உனக்கு மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சியைத் தரும்' என்று கூறினார்.
கதிர் அந்த விதையை நட்டான். ஆனால், அடுத்த சில வாரங்களாகவே கதிர் மிகவும் வருத்தப்பட்டான். தினமும் வெயிலில் தண்ணீர் ஊற்ற வேண்டும், களைகளை எடுக்க வேண்டும், பூச்சிகளிடமிருந்து காக்க வேண்டும். ஒரு நாள் பலத்த மழை பெய்தது, அடுத்த நாள் கடும் வெயில். கதிரின் கைகள் வலிக்கத் தொடங்கின, அவனுக்கு மிகவும் சோர்வாக இருந்தது. 'தாத்தா, இது ஏன் இவ்வளவு கஷ்டமாக இருக்கிறது? இதைப் பார்த்தால் எனக்கு வருத்தமாகவே இருக்கிறது!' என்று அழுதான்.
தாத்தா கதிரின் அருகில் வந்து, 'கதிர், இப்போது நீ படும் கஷ்டம் ஒரு சிறிய துன்பம் தான். ஆனால், நீ இப்போது விட்டுவிட்டால், அந்த மகிழ்ச்சியைப் பார்க்கவே முடியாது. உறுதியாக இரு' என்று அன்போடு கூறினார்.
கதிர் தாத்தாவின் பேச்சைக் கேட்டு விடாமல் முயற்சி செய்தான். பல மாதங்கள் கடந்தன. ஒரு நாள் காலை, கதிர் தோட்டத்திற்குச் சென்றபோது, அந்த இடத்தில் ஒரு பிரம்மாண்டமான மாமரம் வளர்ந்து நின்றது. அதில் பழுத்த, இனிப்பான மாம்பழங்கள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. அந்த மாம்பழங்களைச் சாப்பிட்டபோது கதிர் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு எல்லையே இல்லை. தான் பட்ட கஷ்டங்கள் அனைத்தும் அந்த இனிப்பான சுவையில் மறைந்துவிட்டன.
