ಸುಂದರಪುರ ಎಂಬ ಸುಂದರವಾದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ರಾಜಕುಮಾರನಿದ್ದನು. ಅವನ ಕೋಟೆ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಆಹಾರ, ನೀರು ಮತ್ತು ಆಯುಧಗಳಿದ್ದವು. 'ನನ್ನ ಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ, ನಮಗೆ ಯಾವುದೇ ಭಯವಿಲ್ಲ,' ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಶತ್ರುಗಳು ದಾಳಿ ಮಾಡುವ ಸೂಚನೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ಗಾಬರಿಯಾದನು. 'ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆಯಲ್ಲವೇ, ಆದರೂ ಯಾಕೆ ನನಗೆ ಭಯವಾಗುತ್ತಿದೆ?' ಎಂದು ಅವನು ತನ್ನ ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದನು.
ಮಂತ್ರಿಗಳು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, 'ರಾಜಕುಮಾರರೇ, ಕೋಟೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಗೋಡೆಗಳು ಮತ್ತು ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲ. ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಆಯುಧಗಳು ಇರುವುದು ಮುಖ್ಯ, ಆದರೆ ಆ ಆಪತ್ತು ಬಂದಾಗ ಅವುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಕೋಟೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಸೈನಿಕರು ಮತ್ತು ಜನರು ಇರುವುದು ಇನ್ನೂ ಮುಖ್ಯ.'
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಶತ್ರುಗಳು ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು. ಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಆಹಾರ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿತು, ಆಯುಧಗಳು ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಿದವು. ಆದರೆ, ಸೈನಿಕರ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಜನರ ಚತುರತೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸೋಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಕೇವಲ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಕೋಟೆ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಆ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿದ ಜನರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೋಟೆ ಉಳಿಯಿತು. ಅಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಕಲಿತನು: ವಸ್ತುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಸಮರ್ಥ ಜನರಿರಬೇಕು ಎಂಬುದು ಕೋಟೆಯ ಅಡಿಪಾಯ.
