ಹಿಂದೆ ಸೋಲಾಪುರ ಎಂಬ ಸುಂದರ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಧೀರ್ ಎಂಬ ರಾಜಕುಮಾರನಿದ್ದನು. ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಜ್ಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ಆಸೆ. ಅವನ ಮಂತ್ರಿ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದನು, 'ನಾವು ಜನರಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಖಜಾನೆ ಚಿನ್ನದಿಂದ ತುಂಬುತ್ತದೆ!'
ಕಧೀರ್ ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ಮಳೆ ಬಾರದ ಕಾಲದಲ್ಲೂ, ಬೆಳೆ ನಾಶವಾದಾಗಲೂ ಅವನು ರೈತರಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ವಸೂಲಿ ಮಾಡಿದನು. ಅರಮನೆಯು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಮಾಧವ ಎಂಬ ವಯಸ್ಸಾದ ರೈತ ರಾಜಕುಮಾರನ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ಮಹಾರಾಜರೇ, ನಿಮ್ಮ ಖಜಾನೆ ತುಂಬಿದೆ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕರುಣೆ ಇಲ್ಲದೆ ಗಳಿಸುವ ಸಂಪತ್ತು ಮರಳಿ ಹೋಗುವ ಮರಳಿನಂತೆ,' ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು.
ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಕಧೀರ್ಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಜನರ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿದ ಸಂಪತ್ತು ಎಷ್ಟು ವ್ಯರ್ಥ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಮರುದಿನವೇ ಅವನು ಕಠಿಣ ತೆರಿಗೆಗಳನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿದನು. ಬದಲಾಗಿ, ರೈತರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ನೀರಾವರಿ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದನು. ಜನರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದಾಗ, ರಾಜ್ಯದ ಸಂಪತ್ತು ತಾನಾಗಿಯೇ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಕಧೀರ್ ಈಗ ನಿಜವಾದ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿದ್ದನು.
