முன்னொரு காலத்தில், சோழபுரம claws என்ற அழகான தேசத்தை இளவரசன் கதிர்வேல் ஆண்டு வந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனது அமைச்சர் ஒருவருடைய ஆலோசனையைக் கேட்டு, நாட்டைப் பெரும் செல்வந்தராக மாற்றத் துடித்தான். 'அதிக வரி வசூலித்தால், மக்கள் பயந்து நடுங்குவார்கள், ஆனால் நம் கருவூலம் நிறைய!', என்றார் அமைச்சர்.
கதிர்வேல் அந்த ஆலோசனையை ஏற்றுக் கொண்டான். விளைச்சல் குறைந்த காலத்திலும், ஏழை விவசாயிகளிடமிருந்து அதிக வரியைப் பிடித்தான். மக்கள் பசியால் வாடினர், ஆனால் அரண்மனை தங்கம் மற்றும் வைரங்களால் மின்னியது. ஒருநாள், ஒரு வயதான விவசாயி கதிர்வேலிடம் வந்து, 'அரசே, உங்கள் கருவூலம் நிரம்புகிறது, ஆனால் எங்கள் வயல்கள் வறண்டுவிட்டன. எங்களை அன்போடு பார்த்துக் கொள்ளாமல் நீங்கள் சேர்க்கும் இந்த செல்வம் எதற்கு?' என்று கண்ணீருடன் கேட்டார்.
அன்று இரவு கதிர்வேலுக்குத் தூக்கமே வரவில்லை. மக்கள் பசியோடு இருக்கும்போது, தான் சேர்க்கும் செல்வம் வெறும் காய்ந்த இலைகளைப் போன்றது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அடுத்த நாள், அவன் எடுத்த அனைத்துக் கடுமையான வரி முறைகளையும் ரத்து செய்தான். instead, மக்களின் நலனுக்காகப் புதிய நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களைச் செயல்படுத்தினான். மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் உழைத்தனர், செல்வம் தானாகவே தேசத்திற்குள் அன்போடு வந்து சேர்ந்தது. கதிர்வேல் இப்போது உண்மையான செல்வந்தன்.
