ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜು ಎಂಬ ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಜಮೀನು ಮತ್ತು ಒಂದು ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಶ್ರೀಮಂತನಿದ್ದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ತುಂಬಾ ಅಹಂಕಾರಿ ಆಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ರಾಜುವನ್ನು ನೋಡಿ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. 'ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಏನಿದೆ ರಾಜು? ಒಂದು ಹಿಡಿ ಧಾನ್ಯವನ್ನಾದರೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳುವ ಶಕ್ತಿ ನಿನಗಿದೆಯೇ?' ಎಂದು ಗೇಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ರಾಜು ಇದರಿಂದ ಅಸಮಾಧಾನಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಹಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಭಾಗವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಉಳಿತಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ರಾಜು ಉಳಿಸಿದ ಹಣದಿಂದ ಉತ್ತಮ ಬೀಜಗಳು ಮತ್ತು ಕೃಷಿ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದನು. ಅವನ ಬೆಳೆಗಳು ಇತರರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಬಂದವು.
ಒಮ್ಮೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅನಗತ್ಯ ಖರ್ಚುಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ, ಬರಗಾಲವನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಅವನ ಬಳಿ ಹಣವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಅಹಂಕಾರವೆಲ್ಲಾ ಮಣ್ಣುಪಾಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ರಾಜು ತನ್ನ ಉಳಿತಾಯದ ಹಣದಿಂದ ನೀರು ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಕೃಷಿಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದನು. ರಾಜುವಿನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡು ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ರಾಜುವಿನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಆ ಹಣವು ಒಂದು ಚೂಪಾದ ಆಯುಧದಂತೆ ವಿಕ್ರಮ್ನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕೊಂದು ಹಾಕಿತು.
