ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் ஒரு சிறிய நிலமும், ஒரு மாட்டு வண்டியும் மட்டுமே இருந்தன. அதே கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு செல்வந்தன் இருந்தான். சோமு மிகவும் கர்வமுள்ளவன்; மாறனின் எளிமையைக் கண்டு எப்போதும் கேலி செய்வான். 'உன்னிடம் என்ன இருக்கிறது? ஒரு பிடி நெல்லாவது சேமித்து வைத்திருக்கிறாயா?' என்று அடிக்கடி அவமானப்படுத்துவான்.
மாறன் சோமுவின் பேச்சைக் கண்டு வருத்தப்படவில்லை. மாறன் மிகவும் கடின உழைப்பாளி. அவன் தனது வருமானத்தில் ஒரு பகுதியைச் செலவு செய்யாமல், ஒவ்வொரு நாளும் சிறு சிறு தொகையாகச் சேமித்து வந்தான். பல வருடங்கள் கடந்தன. மாறன் சேமித்த பணத்தைக் கொண்டு புதிய கருவிகளையும், தரமான விதைகளையும் வாங்கினான். அவனது விளைச்சல் மற்றவர்களை விடப் பலமடங்கு அதிகரித்தது.
ஒருமுறை அந்த கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. சோமுவின் பெரிய நிலங்கள் வறண்டு போயின, அவனிடம் இருந்த செல்வம் அனைத்தும் தவறான முதலீடுகளால் கரைந்து போனது. கர்வத்தோடு இருந்த சோமுவால் இப்போது தன் தொழிலைத் தொடரவே முடியவில்லை. ஆனால், மாறன் தான் சேமித்து வைத்திருந்த செல்வத்தைக் கொண்டு, வறட்சிக் காலத்திலும் தண்ணீர் வசதி செய்துகொண்டு, தனது விவசாயத்தைத் தொடர்ந்தான். மாறனின் வளர்ச்சியைக் கண்ட சோமுவின் கர்வம் அடங்கியது. மாறன் அவனுக்கு உதவி செய்தபோது, சோமு தன் தவறை உணர்ந்தான். மாறன் கையில் இருந்த வாள் போலச் செயல்பட்ட அந்தச் செல்வம், சோமுவின் அகந்தையைத் தகர்த்தது.
