ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಯಾವುದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ಯೋಚಿಸದೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ಗೆಳೆಯ ರವಿ, 'ಕನ್ನನ್, ಆ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲುಗಳಿವೆ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಡ, ಅದು ಅಪಾಯಕಾರಿ' ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಕನ್ನನ್, 'ನೀನು ಸುಮ್ಮನೆ ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ, ನನಗೆ ಏನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ರವಿಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳದೆ ಓಡಿದನು.
ಅವನು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರವಿ ಹೇಳಿದ ಆ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕಾಲು ಜಾರಿ ಅವನು ಗುಂಡಿಯೊಳಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಅವನ ಕಾಲಿಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದಿತು. ರವಿ ಓಡಿ ಬಂದು ಕನ್ನನ್ನನ್ನು ಮೇಲೆ ಎತ್ತಿದನು. ನೋವಿನಿಂದ ಕಣ್ಣನ್ ನರಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ರವಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿದನು, 'ಕನ್ನನ್, ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಯಿಸಲು ಯಾವ ಶತ್ರುವೂ ಬಂದಿಲ್ಲ, ನೀನೇ ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸದ ಕಾರಣ ಈ ನೋವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ.' ಕನ್ನನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತು ಅಳತೊಡಗಿದನು. ವಿವೇಕಿಗಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳದಿರುವುದು ತಮಗೇ ತಾನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಅವನು ಅಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು.
