ஒரு அழகான கிராமத்தில் கண்ணன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; எதையும் யோசிக்காமல் உடனே செய்துவிடுவான். ஒரு நாள், அவனது நண்பன் ரவி, 'கண்ணா, அந்தப் பெரிய பள்ளத்தில் நிறைய கற்கள் இருக்கின்றன, அங்கு விளையாட வேண்டாம், அது ஆபத்தானது' என்று எச்சரித்தான். ஆனால் கண்ணன், 'நீ பயந்தாங்கொள்ளி, எனக்கு ஒன்றும் ஆகாது' என்று கூறிவிட்டு, ரவி சொல்வதைக் கேட்காமல் ஓடினான்.
அவன் வேகமாக ஓடிச் சென்றபோது, ரவி சொன்ன அந்தப் பள்ளத்தைத் தெரியாமல் பார்த்துவிட்டான். காலடி தடுமாறி அவன் பள்ளத்திற்குள் விழுந்தான். அவனது காலில் பலத்த காயம் ஏற்பட்டது. ரவி ஓடி வந்து கண்ணனைத் தூக்கிவிட்டான். கண்ணன் வலியால் துடித்தான். அப்போது ரவி மென்மையாகச் சொன்னான், 'கண்ணா, உன்னைத் துன்புறுத்த யாரோ ஒரு எதிரி வரவில்லை, நீயே உன் அறிவைச் சரியாகப் பயன்படுத்தாததால் இந்தத் துன்பத்திற்கு ஆளானாய்.' கண்ணன் தன் தவறை உணர்ந்து அழுதான். அறிவுள்ளவர்கள் சொல்லும் அறிவுரையைத் தள்ளிப்போடுவது, நமக்கே நாம் செய்யும் மிகப்பெரிய தீங்கு என்பதை அவன் அன்று புரிந்துகொண்டான்.
