ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನ ತಂದೆ ಒಬ್ಬ ರೈತ. ಒಂದು ದಿನ ತೋಟದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ, ತಂದೆಗೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮುಳ್ಳಿನ ಗಿಡ ಕಂಡಿತು. ಅದು ತುಂಬಾ ಮೃದುವಾಗಿತ್ತು.
"ಅರ್ಜುನ್, ಈ ಗಿಡ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿರುವಾಗಲೇ ನಾವು ಇದನ್ನು ಕಿತ್ತೆಸೆಯೋಣ," ಎಂದು ತಂದೆ ಹೇಳಿದರು. ಆದರೆ ಅರ್ಜುನ್ ನಗುತ್ತಾ, "ಅಪ್ಪಾ, ಇದು ಎಷ್ಟು ಸಣ್ಣದಾಗಿದೆ! ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಭಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ನಾವು ಆಮೇಲೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ," ಎಂದನು.
ತಂದೆ ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು, "ಕೆಟ್ಟ ಗುಣಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟ ಗೆಳೆಯರು ಈ ಮುಳ್ಳಿನ ಗಿಡದಂತೆಯೇ. ಅವು ಚಿಕ್ಕದಿದ್ದಾಗವೇ ನಾವು ಅವುಗಳನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವು ಬೆಳೆದು ನಮಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುತ್ತವೆ."
ಅರ್ಜುನ್ ತಂದೆಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು. ಆ ಪುಟ್ಟ ಗಿಡ ಈಗ ದೊಡ್ಡ ಮುಳ್ಳಿನ ಪೊದೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಅರ್ಜುನ್ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಹೋಗುವಾಗ, ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಆ ಮುಳ್ಳಿನ ಪೊದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದನು. ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮುಳ್ಳು ಅವನ ಕೈಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಚುಚ್ಚಿತು. ನೋವಿನಿಂದ ಅರ್ಜುನ್ ಅಳತೊಡಗಿದನು.
ತಂದೆ ಓಡಿ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ಉಪಚರಿಸಿದರು. "ನೋಡಿದೆಯಾ ಅರ್ಜುನ್? ಇದು ಚಿಕ್ಕದಿದ್ದಾಗ ನಾವು ಇದನ್ನು ತೆಗೆಯದಿದ್ದರಿಂದ, ಇಂದು ಇದು ನಿನಗೆ ನೋವು ನೀಡುತ್ತಿದೆ," ಎಂದು ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಕೆಟ್ಟ ಗುಣಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟ ಗೆಳೆತನಗಳು ಬೆಳೆಯುವ ಮೊದಲೇ ಅವುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ದೂರ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಪಾಠವನ್ನು ಅವನು ಕಲಿತನು.
