ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனது தந்தை ஒரு விவசாயி. ஒரு நாள், கதிரின் தந்தை தோட்டத்தில் ஒரு சிறிய முள் செடியைக் கண்டார். அது மிகவும் மென்மையாக இருந்தது.
"கதிர், இந்தச் செடியை இப்போதே பிடுங்கி எறிந்துவிடலாம்," என்றார் தந்தை. ஆனால் கதிர் சிரித்துக்கொண்டே, "அப்பா, அது இவ்வளவு சிறியதாக இருக்கிறதே! அதைத் தொடுவதற்கே பயமில்லை. பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்," என்றான்.
தந்தை எச்சரித்தார், "தவறான நட்பும், தீய குணங்களும் இந்தச் செடியைப் போன்றது. அவை சிறியதாக இருக்கும்போது அவற்றை நீக்கிவிட வேண்டும். இல்லையென்றால் அவை வளர்ந்து நம்மைப் பாதிக்கும்."
கதிர் அதைக் கேட்கவில்லை. நாட்கள் கடந்தன. அந்தச் சிறிய செடி இப்போது ஒரு பெரிய முட்செடியாக வளர்ந்துவிட்டது. அதன் கிளைகள் கூர்மையாகவும், முட்கள் வலிமையாகவும் இருந்தன. ஒரு நாள், கதிர் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது, தெரியாமல் அந்தச் செடியின் அருகில் சென்றான். எதிர்பாராத விதமாக, ஒரு பெரிய முள் அவன் கையில் பலமாகத் தைத்தது. ரத்தம் வழிந்தது. கதிர் வலியால் அழுதான்.
அப்போது தந்தை வந்து அவனைக் காயத்திலிருந்து மீட்டெடுத்தார். "பார்த்தாயா கதிர்? சிறியதாக இருந்தபோது அதை நீக்காமல் விட்டதால், இப்போது அது உனக்கு வலியைத் தருகிறது," என்றார் மென்மையாக.
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். தீய குணங்களையும், தீய நட்பையும் ஆரம்பத்திலேயே கண்டறிந்து விலகிவிட வேண்டும் என்பதை அவன் அன்று கற்றுக்கொண்டான்.
