ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾರನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದರೂ, ಹಿರಿಯರನ್ನು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುವ ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸ ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವೇಂದ್ರನವರೆಂಬ ವಯಸ್ಸಾದ ಮತ್ತು ದಯಾಳು ವ್ಯಕ್ತಿಯಿದ್ದರು. ಅವರು ಹಳ್ಳಿಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಂದು ದಿನ ವೇಂದ್ರನವರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಮಾರನ್, 'ಅಯ್ಯೋ ವೃದ್ಧರೇ, ನೀವು ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತೀರಿ? ನೀವು ಆಮೆಯಾ?' ಎಂದು ಕಿಚಾಯಿಸಿದನು. ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರು ನಕ್ಕರು. ವೇಂದ್ರನವರು ಕೇವಲ ನಗುಮುಖದಿಂದ ಮುಂದೆ ನಡೆದರು.
ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ಮಾರನ್ನ ಕಿಚಾಯಿಸುವಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಒಂದು ದಿನ ವೇಂದ್ರನವರು ಭಾರವಾದ ಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಾಗ, ಮಾರನ್ 'ನೋಡಿ, ದೊಡ್ಡವನೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಒಂದು ಬುಟ್ಟಿ ಹೊತ್ತಾಕಲು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!' ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕನು. ಇದು ವೇಂದ್ರನವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವುಂಟು ಮಾಡಿತು.
ಅಂದು ಸಂಜೆ ಮಾರನ್ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಎಡವಿ ಬಿದ್ದನು, ಅವನ ಕಾಲಿಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ಪೆಟ್ಟಾಯಿತು. ನೋವಿನಿಂದ ಅವನು ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ವೇಂದ್ರನವರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಮಾರನ್ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ, 'ನಾನು ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದರೂ ನೀವು ಯಾಕೆ ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ವೇಂದ್ರನವರು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, 'ಮಾರನ್, ಶಕ್ತಿವಂತರನ್ನು ಅಥವಾ ಹಿರಿಯರನ್ನು ನೋಯಿಸುವುದು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ನಾಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕರೆಯ equivalent ಇದ್ದಂತೆ. ಅದನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು.' ಅಂದಿನಿಂದ ಮಾರನ್ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಗೌರವಿಸಲು ಕಲಿತನು.
