ഒരു മനോഹരമായ ഗ്രാമത്തിൽ മാറൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ ഉന്മേഷവാനായിരുന്നുവെങ്കിലും, മുതിർന്നവരെ കളിയാക്കുന്ന ഒരു മോശം ശീലമുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഗ്രാമത്തിലെ വലിയ ആളായിരുന്നു വേന്ദ്രൻ തമ്പുരാൻ. അദ്ദേഹം എല്ലാവർക്കും സഹായം ചെയ്യുന്ന, വളരെ ശാന്തനും ദയാലുവും ആയ ഒരാളായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, വേന്ദ്രൻ തമ്പുരാൻ പതുക്കെ നടന്നുപോകുന്നത് കണ്ട മാറൻ, 'എന്താ തമ്പുരാനേ, ഇത്ര പതുക്കെയാണോ നടക്കുന്നത്? ഒരു ആമയെപ്പോലെയുണ്ടല്ലോ!' എന്ന് പരിഹസിച്ചു. മാറന്റെ കൂട്ടുകാരും ചിരിച്ചു. വേന്ദ്രൻ തമ്പുരാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നുപോയി.
ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും മാറന്റെ പരിഹാസം കൂടിവന്നു. ഒരു ദിവസം വേന്ദ്രൻ തമ്പുരാൻ ഒരു ഭാരമുള്ള കുട്ടയുമായി നടക്കുമ്പോൾ, മാറൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, 'നോക്കൂ, വലിയ ആളാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു കുട്ട പോലും ചുമക്കാൻ വയ്യ!' എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇത് കേട്ട് വേന്ദ്രൻ തമ്പുരാന്റെ മനസ്സ് വിഷമിച്ചു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം മാറൻ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു വലിയ കല്ലിൽ തട്ടി വീണു, അവന്റെ കാലിന് നല്ല പരിക്കേറ്റു. വേദന കൊണ്ട് അവൻ കരയുകയായിരുന്നു. ആ സമയത്ത് വേന്ദ്രൻ തമ്പുരാൻ അവിടെയെത്തി, മാറനെ സഹായിച്ച് उठाकर വൈദ്യന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. മാറൻ നാണക്കേടോടെ ചോദിച്ചു, 'തമ്പുരാനേ, ഞാൻ നിങ്ങളോട് ഇത്ര മോശമായി പെരുതിയのに, നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് എന്നെ സഹായിക്കുന്നത്?'
വേന്ദ്രൻ തമ്പുരാൻ പറഞ്ഞു, 'മാറൻ, കരുത്തരായവരോട് ദുർമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത് നമ്മളെത്തന്നെ നശിപ്പിക്കാൻ വിളിച്ചു പറയുന്നതിന് തുല്യമാണ്. അത് ഒഴിവാക്കണം.' അന്നുമുതൽ മാറൻ എല്ലാവരോടും ബഹുമാനത്തോടെ പെരുമാറാൻ പഠിച്ചു.
