ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். மாறன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; மற்றவர்களைத் தேவையில்லாமல் கிண்டல் செய்வது அவனுக்குப் பிடிக்கும். அந்த கிராமத்தின் பெரியவர், தாத்தாவேந்திரன், மிகவும் அமைதியானவர் மற்றும் அன்பானவர். அவர் ஊர் மக்களுக்கு எப்போதும் உதவி செய்து வந்தார்.
ஒரு நாள், மாறன் தனது நண்பர்களுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, தாத்தாவேந்திரன் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தார். மாறன் அவரிடம் சென்று, 'தாத்தா, நீங்கள் ஏன் எப்போதும் இவ்வளவு மெதுவாகச் செய்கிறீர்கள்? உங்களுக்குத் துறுதுறுப்பு இல்லையா?' என்று கேலியாகக் கேட்டான். மற்ற நண்பர்கள் சிரித்தனர். தாத்தாவேந்திரன் புன்னகையுடன், 'தம்பி, ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு வேகம் உண்டு' என்று கூறிவிட்டு அமைதியாகப் போனார்.
ஆனால் மாறன் விடவில்லை. அடுத்த சில நாட்களாக, தாத்தாவேந்திரன் செய்யும் சிறு சிறு வேலைகளைப் பார்த்துப் பார்த்துத் தமாஷமாகப் பேசினான். ஒருமுறை, தாத்தாவேந்திரன் ஒரு கனமான மூட்டையைத் தூக்க முயன்றபோது, மாறன் 'அடடா! பெரிய ஆள் மூட்டையைத் தூக்க முடியாமல் தவிக்கிறாரே!' என்று சத்தமாகச் சிரித்தான். இதைக் கேட்ட தாத்தாவேந்திரனின் கண்கள் கலங்கின. அவர் ஒரு பலமான மனிதர் அல்ல, ஆனால் அவர் செய்த நன்மைகள் அவரைப் பெரியவராக்கியது.
அன்று மாலை, மாறன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது ஒரு பெரிய கல் தடுப்பால் அவன் கால் தடுமாறி விழுந்து, அவனது கால் பலமாகக் காயப்பட்டது. அவனுக்கு உதவி செய்ய யாரும் அருகில் இல்லை. அப்போது அந்தத் தாத்தாவேந்திரன் அங்கு வந்து, மாறனைத் தூக்கித் தன் தோளில் சுமந்து மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு சென்றார். மாறன் அழத் தொடங்கினான். 'தாத்தா, நான் உங்களிடம் எவ்வளவு மோசமாகப் பேசினேன், ஆனால் நீங்கள் எனக்கு உதவி செய்கிறீர்கள்?' என்று கேட்டான்.
தாத்தாவேந்திரன் மென்மையாகச் சொன்னார், 'மாறா, வலிமையானவர்களிடம் அல்லது பெரியவர்களிடம் நாம் செய்யும் துஷ்பிரயோகம், நம்மையே அழிவுக்குக் கொண்டு செல்லும் ஒரு அழைப்பு போன்றது. அதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.' அன்று முதல் மாறன் யாரிடமும் மரியாதையற்றுப் பேசவில்லை.
