ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಮತ್ತು ರಾಹುಲ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಅಜಯ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಆಹಾರವನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತಾ, ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದ ತಕ್ಷಣ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ರಾಹುಲ್ ಅಷ್ಟೇನೂ ಅಷ್ಟೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಆಹಾರ ಕಂಡರೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ಎಂದು ತಿಳಿಯುವವರೆಗೂ ಅವನು ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬ ನಡೆಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಹತ್ತಾರು ತರಹದ ರುಚಿಕರವಾದ ಖಾದ್ಯಗಳಿದ್ದವು. ಅಜಯ್ ತನ್ನ ಹಸಿವಿಗೆ ತಕ್ಕಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಆಹಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅದನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸವಿಯುತ್ತಾ ತಿಂದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡಲು ಹೋದನು. ಆದರೆ ರಾಹುಲ್ ಪದೇ ಪದೇ ಆಹಾರವನ್ನು ತರುತ್ತಾ, ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುವವರೆಗೂ ಅತಿಯಾಗಿ ತಿಂದನು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಅವನಿಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು.
ಮರುದಿನ ಅಜಯ್ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ರಾಹುಲ್ ನೋವಿನಿಂದ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಮಲಗಿದ್ದನು. ಅಜಯ್ ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ಗೆಳೆಯಾ, ಆಹಾರವು ನಮಗೆ ಶಕ್ತಿ ನೀಡಬೇಕೇ ಹೊರತು ನೋವು ನೀಡಬಾರದು' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು. ರಾಹುಲ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ಮಿತವಾಗಿ ತಿನ್ನಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಆರೋಗ್ಯವಂತನಾದನು.
