ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നും ലിയോ എന്നും പേരുള്ള രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ എപ്പോഴും മിതവ്യയശീലമുള്ളവനായിരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ അവൻ അതിന്റെ രുചി ആസ്വദിക്കുമായിരുന്നു, എന്നാൽ വയർ നിറഞ്ഞാൽ അവൻ ഉടനെ നിർത്തും. എന്നാൽ ലിയോ വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു. അവന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഭക്ഷണം കണ്ടാൽ വയറു നിറയുന്നത് വരെ അവൻ കഴിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു വലിയ വിരുന്ന് നടന്നു. സ്വാദിഷ്ടമായ പലതരം വിഭവങ്ങൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ തന്റെ വിശപ്പിന് ആവശ്യമായ അളവിൽ മാത്രം ഭക്ഷണം എടുത്തു, അത് സാവധാനം ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചു. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അവൻ വളരെ ഉന്മേഷവാനായി കുട്ടികളോടൊപ്പം കളിക്കാൻ പോയി. എന്നാൽ ലിയോ വീണ്ടും വീണ്ടും ഭക്ഷണം എടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. വയർ നിറയെ കഴിച്ചതോടെ അവന് കഠിനമായ വയറുവേദന അനുഭവപ്പെട്ടു.
അടുത്ത ദിവസം അർജുൻ സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ, ലിയോ വേദന കൊണ്ട് കിടപ്പിലായി. അർജുൻ അവന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് പറഞ്ഞു, 'കൂട്ടുകാരാ, ഭക്ഷണം നമുക്ക് ഊർജ്ജം നൽകാനാണ്, വേദന നൽകാനല്ല.' ലിയോ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. അന്നുമുതൽ അവൻ മിതമായി ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ശീലിച്ചു, ആരോഗ്യവാനായി മാറി.
