ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் எப்போதும் நிதானமானவன். அவன் உணவைச் சுவைப்பான், ஆனால் வயிறு நிறைந்தவுடன் நிறுத்திவிடுவான். மாறன்யோ அதற்கு நேர்மாறானவன். அவனுக்குப் பிடித்த உணவு என்றாலே, வயிறு வெடித்துவிடும் போலத் தூக்கலாக உண்ணுவான்.
ஒரு நாள், கிராமத்தில் ஒரு பெரிய விருந்து நடந்தது. கதிர் தன் பசிக்குத் தேவையான அளவு மட்டும் உணவை எடுத்துக்கொண்டு, நிதானமாகச் சுவைத்துச் சாப்பிட்டான். அவன் சாப்பிட்டு முடித்ததும், புத்துணர்ச்சியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் விளையாடச் சென்றான். ஆனால் மாறன், பலமுறை உணவை எடுத்தான். இனிப்பு, காரம் என எதையும் பாராமல் வயிறு முட்டச் சாப்பிட்டான். அவன் சாப்பிட்டு முடித்ததும், அவனால் எழுந்து நிற்கக்கூட முடியவில்லை. வயிற்று வலியால் அவனது முகம் வாடிப் போனது.
அடுத்த நாள், கதிர் சுறுசுறுப்பாகத் தோட்டத்தில் வேலை செய்தான். ஆனால் மாறன், வயிற்றுப் வலியால் படுக்கையிலேயே கிடந்தான். கதிர் அவனிடம் வந்து, 'நண்பா, நாம் உணவைச் சுவைக்க வேண்டுமே தவிர, உணவோடு போராடக் கூடாது' என்று அன்புடன் கூறினான். மாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அன்று முதல், அவன் அளவோடு உண்ணத் தொடங்கினான், மீண்டும் ஆரோக்கியமானவனாக மாறினான்.
