ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ಬಹಳ ಶ್ರೀಮಂತ ಕುಟುಂಬದವನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನ ಸ್ವಭಾವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಕೋಪದ ಮುಖಭಾವ ಹೊಂದಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಇತರರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ, ರವಿ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಅಚಾನಕ್ ಆಗಿ ಅರ್ಜುನನ ಕಾಲಿಗೆ ತಗುಲಿದನು. ರವಿ ಹೆದರಿ, 'ಕ್ಷಮಿಸು ಅರ್ಜುನ್!' ಎಂದನು. ಆದರೆ ಅರ್ಜುನ್, 'ನಿನಗೆ ಕಣ್ಣಿಲ್ಲವೇ? ನೀನು ಎಷ್ಟು ಮೂರ್ಖ!' ಎಂದು ಗದರಿಸಿದನು. ರವಿ ಅಳುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದನು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅರ್ಜುನನ ತಾತ ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ನೀನು ದೊಡ್ಡ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ದೊಡ್ಡವನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಗುಣವೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಉನ್ನತ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾದ ಉನ್ನತ ಗುಣ ಎಂದರೆ: ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು, ಉದಾರತೆ, ಮೃದುವಾದ ಮಾತು ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣದ ಮನಸ್ಸು.'
ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಮರುದಿನ ಅವನು ರವಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ, 'ರವಿ, ನಿನ್ನೆ ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ, ಕ್ಷಮಿಸು' ಎಂದು ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. ಜೊತೆಗೆ ತನ್ನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಸಿಹಿತಿಂಡಿಯನ್ನು ರವಿಯೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡನು. ರವಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅರ್ಜುನನ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿ ಬಂದಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ಹಳ್ಳಿಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರೀತಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದನು.
