ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ സമ്പന്നമായ ഒരു കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ളവനായിരുന്നു. എന്നാൽ, എല്ലാവരും അവനെ അകറ്റിനിർത്താൻ കാരണം അവന്റെ സ്വഭാവമായിരുന്നു. അവൻ എപ്പോഴും ഗൗരവക്കാരനായിരുന്നു, മറ്റുള്ളവരോട് കഠിനമായി സംസാരിക്കുകയും അവരുടെ തെറ്റുകളെ പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിലെ ഉത്സവത്തിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ, രവി എന്ന കുട്ടി അബദ്ധത്തിൽ അർജുന്റെ കാലിൽ തട്ടി. പേടിച്ചുപോയ രവി, 'എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അർജുൻ!' എന്ന് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അർജുൻ ദേഷ്യത്തോടെ, 'നിനക്ക് കണ്ണില്ലേ? നീ എത്ര വിഡ്ഢിയാണ്!' എന്ന് ആക്രോശിച്ചു. രവി സങ്കടത്തോടെ അവിടെനിന്നും നടന്നുപോയി.
ഇത് കണ്ട അർജുന്റെ മുത്തച്ഛൻ അവനെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു. 'അർജുൻ, നീ വലിയ വീട്ടിൽ ജനിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം നീ വലിയവനാകില്ല. നിന്റെ സ്വഭാവമാണ് നിന്നെ ഉന്നതനാക്കുന്നത്. യഥാർത്ഥ ഉദാത്തമായ വ്യക്തിത്വത്തിന് നാല് കാര്യങ്ങൾ വേണം: മുഖത്ത് എപ്പോഴും ഒരു പുഞ്ചിരി, മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകാനുള്ള മനസ്സ്, മധുരമായ വാക്കുകൾ, പിന്നെ മറ്റുള്ളവരെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടാത്ത മനസ്സ്,' മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞു.
അർജുന് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. അടുത്ത ദിവസം അവൻ രവിയെ കണ്ടു. ഒരു നല്ല പുഞ്ചിരിയോടെ, 'രവി, ഇന്നലെ ഞാൻ മോശമായി സംസാരിച്ചു, എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം' എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. കൂടാതെ, തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന മിഠായിപ്പൊതി രവിക്ക് നൽകുകയും ചെയ്തു. രവിയുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ അർജുന്റെ ഉള്ളിലും ഒരു വലിയ സംതൃപ്തി തോന്നി. അന്ന് മുതൽ അവൻ ഒരു യഥാർത്ഥ ഉദാത്തനായ ബാലനായി മാറി.
