ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோவன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் வசதியான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். ஆனால், அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது; அவன் எப்போதும் முகத்தை சுளித்துக் கொண்டே இருப்பான், மற்றவர்கள் தவறு செய்தால் உடனே ஏளனமாகப் பேசுவான்.
ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவிற்குச் செல்லும் வழியில், சிறுவன் கதிர் தற்செயலாக இளங்கோவனின் காலில் மோதிவிட்டான். கதிர் பயந்துபோய், 'மன்னிக்கவும் இளங்கோவா!' என்று நடுங்கினான். இளங்கோவன் கோபத்துடன், 'பார்க்கத் தெரியாதா? நீ எவ்வளவு முட்டாள்!' என்று கத்தினான். கதிர் தலைகுனிந்து அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.
இதைப் பார்த்த இளங்கோவனின் தாத்தா, அவனை மெதுவாக அழைத்துச் சென்றார். 'தம்பி, நீ பெரிய வீட்டில் பிறந்திருக்கலாம், ஆனால் உன்னுடைய குணம்தான் உன்னை உயர்ந்தவனாக்கப் போகிறது' என்றார். தாத்தா ஒரு கதை சொன்னார்: 'ஒருவன் எவ்வளவு செல்வம் வைத்திருந்தாலும், அவன் முகத்தில் புன்னகை இல்லை என்றால் அவன் ஏழை. அவன் பிறருக்குக் கொடுக்கத் தயங்கினால் அவன் ஏழை. அவன் பேசும் வார்த்தைகள் கசப்பாக இருந்தால் அவன் ஏழை. மற்றவர்களைக் குறை சொல்லிக்கொண்டே இருந்தால், அவன் ஒருபோதும் உயர்ந்தவன் ஆக முடியாது.'
இளங்கோவனுக்குத் தன் தவறு புரிந்தது. அடுத்த நாள், அவன் கதிரைப் பார்த்து ஒரு அழகான புன்னகையுடன், 'பரவாயில்லை கதிர், நான் கவனமாக இருந்திருக்க வேண்டும்' என்று இனிமையாகப் பேசினான். மேலும், அவனிடம் இருந்த ஒரு இனிப்புப் பெட்டியை கதிரிடம் பகிர்ந்து கொண்டான். கதிரின் முகத்தில் தெரிந்த மகிழ்ச்சியைக் கண்டபோது, இளங்கோவனுக்குள் ஒரு புதிய நிம்மதி பிறந்தது. இப்போது அவன் வெறும் வசதியானவன் மட்டுமல்ல, உண்மையான உயர்குடியைச் சேர்ந்தவன்.
