ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ರವಿ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರಿರಿದ್ದರು. ಅರ್ಜುನ್ ತುಂಬಾ ಶ್ರೀಮಂತ ಕುಟುಂಬದವನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಇತರರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ರವಿ ಒಬ್ಬ ಬಡ ಕಾರ್ಮಿಕನ ಮಗನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಬಹಳ ಗೌರವದಿಂದ ಮತ್ತು ಮೃದುವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ಸಣ್ಣ ಮಗು ಅಚಾತುರ್ಯದಿಂದ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧರ ಮೇಲೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆಯಿತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅರ್ಜುನ್ ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, 'ಏಯ್ ಹುಡುಗ! ನಿನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲವೇ? ನಿನ್ನಂತಹವರು ಇಲ್ಲಿ ಬರಬಾರದು!' ಎಂದು ಅಸಭ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. ಆದರೆ ರವಿ ತಕ್ಷಣ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಆ ವೃದ್ಧರನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, 'ಅಜ್ಜರೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿ. ಇದು ತಿಳಿಯದೆ ನಡೆದಿದೆ. ನಿಮಗೆ ಏನಾದರೂ ತೊಂದರೆಯಾಗಿದೆಯೇ?' ಎಂದು ಅತ್ಯಂತ ವಿನಯದಿಂದ ಕೇಳಿದನು.
ಅಲ್ಲಿನ ಜನರಿಗೆ ಅರ್ಜುನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಅರ್ಜುನ್ನ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಅವನ ಗುಣವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅವನ ಮಾತುಗಳು ಅವನ ಕೆಟ್ಟ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟವು. ರವಿಯ ಬಡತನ ಅವನನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅವನ ಮಾತುಗಳು ಅವನು ಎಷ್ಟು ಉನ್ನತ ಗುಣವುಳ್ಳವನು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟವು. ಅರ್ಜುನ್ ಅಂದು ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡನು.
