ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் இளங்கோ என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தனர். கதிர் ஒரு வசதியான விவசாயியின் மகன், ஆனால் அவன் எப்போதும் மற்றவர்களைத் தாழ்வாகப் பேசுவான். இளங்கோ ஒரு ஏழைத் தொழிலாளியின் மகன், ஆனால் அவன் மிகவும் பண்பானவன். ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவில் ஒரு பெரிய போட்டி நடந்தது. அதில் ஒரு சிறுவன் தவறுதலாக ஒரு பெரியவர் மீது மோதிவிட்டார். கதிர் அங்கிருந்தவர்களைப் பார்த்து, 'உனக்குத் தெரியாதா? நீ ஒரு சாதாரணமானவன், கவனமாக இருக்க வேண்டியதுதானே!' என்று ஏளனமாகச் சிரித்தான். ஆனால் இளங்கோ ஓடிச் சென்று, அந்தப் பெரியவரைத் தாங்கிப் பிடித்து, 'ஐயா, என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். அவர் தெரியாமல் செய்துவிட்டார், அவருக்குக் காயம் ஏதும் இல்லையே?' என்று மிகுந்த மரியாதையுடன் கேட்டான்.
அப்போது அங்கிருந்த பெரியவர்கள் கதிரின் பேச்சைக் கேட்டுத் திகைத்தனர். கதிரின் வசதி அவனுக்குப் பெருமையைத் தந்தது, ஆனால் அவனது சொற்கள் அவனது பண்பு தாழ்ந்ததை வெளிப்படுத்தின. இளங்கோவின் எளிமையான உடை அவனது வறுமையைக் காட்டினாலும், அவனது இனிமையான மற்றும் மரியாதையான சொற்கள் அவன் ஒரு உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவன் என்பதை நிரூபித்தன. கதிர் அன்று தன் தவறை உணர்ந்து, இனிமேல் மற்றவர்களைத் தரம் தாழ்வாகப் பேசக்கூடாது என்று முடிவு செய்தான்.
