ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നും രവി എന്നും പേരുള്ള രണ്ട് ആൺകുട്ടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ ഒരു വലിയ ധനികന്റെ മകനായിരുന്നു, എന്നാൽ അവൻ മറ്റുള്ളവരോട് വളരെ മോശമായാണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത്. രവി ഒരു പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളിയുടെ മകനായിരുന്നു, എങ്കിലും അവൻ എല്ലാവരോടും വളരെ ബഹുമാനത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും പെരുമാറുന്നവനായിരുന്നു.
ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ഉത്സവത്തിനിടയിൽ, ഒരു ചെറിയ കുട്ടി അറിയാതെ ഒരു വൃദ്ധന്റെ മേൽ ഇടിച്ചു. ഇത് കണ്ട അർജുൻ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'എടാ കുട്ടീ, നിനക്ക് വായന അറിയില്ലേ? നിനക്ക് ഇങ്ങനെയുള്ള ഇടങ്ങളിൽ വരാൻ അവകാശമില്ല!' അവന്റെ വാക്കുകൾ വളരെ ക്രൂരമായിരുന്നു. എന്നാൽ രവി ഉടനെ ഓടിച്ചെന്ന് ആ വൃദ്ധനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'അപ്പൂപ്പാ, ദയവായി അദ്ദേഹത്തോട് ക്ഷമിക്കണം. ഇത് അറിയാതെ സംഭവിച്ചതാണ്. അപ്പൂപ്പന് പരിക്കേറ്റോ?'
ഗ്രാമവാസികൾ അർജുന്റെ സംസാരം കേട്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അർജുന്റെ പണവും വസ്ത്രങ്ങളും അവനെ വലിയവനാക്കിയില്ല, മറിച്ച് അവന്റെ വാക്കുകൾ അവൻ എത്ര താഴ്ന്ന സ്വഭാവമുള്ളവനാണെന്ന് കാണിച്ചുതന്നു. രവിയുടെ പാവപ്പെട്ട വേഷം അവനെ ചെറുതാക്കിയില്ല, മറിച്ച് അവന്റെ മാന്യമായ സംസാരം അവൻ എത്ര വലിയ മനസ്സിനുടമയാണെന്ന് തെളിയിച്ചു. അർജുൻ തന്റെ തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
