ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಮತ್ತು ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಅಜಯ್ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಮತ್ತು ದಯಾಳು ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಹಂಕಾರಿ ಆಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಬ್ಬದ ಸಿದ್ಧತೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ವಿಕ್ರಮ್ ಅಚಾತುರ್ಯದಿಂದ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರಾದ ರಘುನಾಥರ ಮನೆಯ ಒಂದು ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಮಣ್ಣಿನ ಹಣತೆಯನ್ನು ಒಡೆದು ಹಾಕಿದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಭಯಪಟ್ಟು ಹೋದನು. 'ಯಾರೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ,' ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ಅಜಯ್ ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದನು. ಅಜಯ್ ವಿಕ್ರಮನನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಅವಮಾನಿಸುವ ಬದಲು, ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, 'ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ವಿಕ್ರಮ್, ನಾವು ಇದನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸರಿಪಡಿಸೋಣ ಅಥವಾ ರಘುನಾಥರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳೋಣ,' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲು ಬೇರೆಯವರ ಮೇಲೆ ದೂಷಣೆ ಮಾಡಲು ಯೋಚಿಸಿದನು, ಆದರೆ ಅಜಯ್ ಅವನ ಗೌರವವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು.
ಅಜಯ್ನ ಈ ದೊಡ್ಡ ಗುಣವನ್ನು ನೋಡಿ ಹಿರಿಯರು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. ಇತರರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಹೇಳುವವನು ಸಣ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನವನು, ಆದರೆ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವನು ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸಿನವನು ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ಅರಿತುಕೊಂಡನು.
