ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் முகிலன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தனர். கதிர் மிகவும் அமைதியானவன் மற்றும் உதவும் குணம் கொண்டவன். முகிலன் சற்றுத் தற்பெருமை கொண்டவன். ஒருமுறை கிராமத்துத் திருவிழாவிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தபோது, முகிலன் தெரியாமல் ஒரு விலையுயர்ந்த மண்பாண்டத்தை உடைத்துவிட்டான். அந்தப் பாண்டம் கிராமத் தலைவரின் வீட்டின் ஒரு முக்கியப் பகுதி. முகிலன் பயந்துபோய், 'யாரும் பார்க்கவில்லை, நான் அமைதியாகச் சென்றுவிடுவேன்' என்று நினைத்தான்.
ஆனால், கதிர் இதைப் பார்த்தான். கதிர் முகிலனைத் தண்டிப்பதற்குப் பதிலாக, 'பரவாயில்லை முகிலா, நாம் இருவரும் சேர்ந்து இதைச் சரி செய்யலாம் அல்லது தலைவரிடம் உண்மையைச் சொல்லி மன்னிப்பு கேட்டுவிடலாம்' என்று கூறினான். முகிலன் பயத்தில் மற்றவர்கள் மீது பழி சுமத்தத் திட்டமிட்டான். ஆனால் கதிர், முகிலனின் அந்தத் தவறை மற்றவர்களிடம் சொல்லாமல், அவனது கௌரவத்தைக் காப்பாற்றினான். கதிரின் இந்தச் செயலைத் தலைவி கவனித்தார். கதிர் மற்றவர்களின் குறைகளைத் தேடிப் பரப்பாமல், ஒரு நண்பனின் தவறை மறைத்து அவனுக்கு நல்வழி காட்டியதை எண்ணிப் பெருமிதம் கொண்டார். முகிலன் தன் தவறை உணர்ந்து, கதிரின் பெருந்தன்மையைக் கண்டு வெட்கப்பட்டான்.
