ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಎಂಬ ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಇತ್ತು. ಅವನ ನೆರೆಯವನಾದ ಸೋಮಶೇಖರ್ ಯಾವಾಗಲೂ 'ಹೆಚ್ಚು ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಬೆಳೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ' ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಸೋಮಶೇಖರ್ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ಹಾಕಿದನು. ಆದರೆ ಮಳೆಯಿಲ್ಲದೆ ಆ ಗೊಬ್ಬರವು ಮಣ್ಣನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಸಿ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಮಾಡಿತು.
ಆದರೆ ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಹೊಲದ ಮಣ್ಣನ್ನು ಬಹಳ细ವಾಗಿ, ಅಂದರೆ ಮಣ್ಣಿನ ಕಣಗಳು ತುಂಬಾ ಸಣ್ಣದಾಗುವಂತೆ ಅಗೆದು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದನು. ಮಣ್ಣು ತುಂಬಾ ಮೃದುವಾಗಿರುವಂತೆ ಮತ್ತು ಗಾಳಿ, ನೀರು ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಅವನು ನೋಡಿಕೊಂಡನು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮಳೆ ಬಂದಾಗ, ಸೋಮಶೇಖರನ ಹೊಲ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದರಿಂದ ಏನೂ ಬೆಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಲ್ಲಪ್ಪನ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗೊಬ್ಬರ ಬಳಸದಿದ್ದರೂ, ಆ ಮೃದುವಾದ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಗಳು ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ ಬೆಳೆದವು. ಮಣ್ಣಿನ ಗುಣವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿದರೆ ಗೊಬ್ಬರದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮಲ್ಲಪ್ಪ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟನು.
