ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്ന കർഷകൻ താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവന് തന്റെ മണ്ണോട് വലിയ സ്നേഹമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ അയൽവാസി രാഘവൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് വളം മാത്രം ഇട്ടാൽ മതി എന്നാണ്. 'മാധവാ, നിന്റെ കൃഷി മെച്ചപ്പെടണമെങ്കിൽ കൂടുതൽ വളം ഇടണം,' എന്ന് രാഘവൻ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിൽ കഠിനമായ വരൾച്ചയുണ്ടായി. രാഘവൻ പരിഭ്രമിച്ച് തന്റെ പാടത്ത് വൻതോതിൽ വളം വിതറി. എന്നാൽ മഴയില്ലാത്തതിനാൽ ആ വളം മണ്ണിൽ കട്ടപിടിക്കുകയും മണ്ണ് കഠിനമാവുകയും ചെയ്തു.
എന്നാൽ മാധവൻ മറ്റൊരു രീതിയാണ് സ്വീകരിച്ചത്. അവൻ തന്റെ പാടത്തെ മണ്ണ് വളരെ സൂക്ഷ്മമായി ഉഴുതുമറിച്ചു. മണ്ണിന്റെ തരികൾ വളരെ ചെറുതാക്കി, വായുവും വെള്ളവും എളുപ്പത്തിൽ ഉള്ളിലേക്ക് കടക്കുന്ന രീതിയിൽ അവൻ മണ്ണ് തയ്യാറാക്കി. മണ്ണ് വളരെ മൃദുവായ രീതിയിൽ അവൻ പരിപാലിച്ചു.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം മഴ പെയ്തപ്പോൾ, രാഘവന്റെ പാടം കഠിനമായ മണ്ണായി തുടർന്നപ്പോൾ, മാധവന്റെ പാടം പച്ചപ്പാൽ നിറഞ്ഞു. അധികമായി വളം ഒന്നും ചേർക്കാതെ തന്നെ, ആ നല്ല മണ്ണിൽ വിത്തുകൾ വേഗത്തിൽ മുളച്ചു വന്നു. മണ്ണിന്റെ ഗുണനിലവാരം മെച്ചപ്പെടുത്തിയാൽ വളത്തിന്റെ ആവശ്യം കുറയുമെന്ന് മാധവൻ തെളിയിച്ചു. രാഘവൻ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി.
