ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் ஒரு சிறிய நிலம் இருந்தது. அவனது நண்பன் கதிர் எப்போதும் எதற்கெல்லாமும் உரத்தையும், மருந்தையும் மட்டுமே நம்புவான். 'மண்ணை நீ சரியாகப் பராமரிக்கவில்லை, அதான் பயிர் வளரவில்லை. நிறைய உரம் போடு!' என்று கதிர் அடிக்கடி சொல்வான்.
ஒருமுறை கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. கதிர் தனது நிலத்தில் அதிகப்படியான உரங்களைப் போட்டான், ஆனால் மழை இல்லாததால் அந்த உரம் மண்ணைக் கடினமாக்கிவிட்டது. ஆனால் மாறன் வேறு ஒரு வழி செய்தான். அவன் தன் நிலத்தை ஆழமாகத் தோண்டி, மண்ணின் துகள்களைச் சிறு சிறு துகள்களாகச் சிதறடித்து, காற்றும் நீரும் உள்ளே செல்லும் வகையில் தயார் செய்தான். அவன் மண்ணின் தன்மையை மாற்றினான்; மண்ணை மென்மையாகவும், நுணுக்கமாகவும் மாற்றினான்.
சில வாரங்கள் கழித்து லேசான மழை பெய்தது. கதிரின் நிலம் இறுகிப் போய், பயிர்கள் வாடின. ஆனால் மாறனின் நிலமோ, எந்தவித கூடுதல் உரமும் இன்றி, அந்த மென்மையான மண்ணில் விதையிலிருந்து பச்சைப்பசேல் என பயிர்கள் முளைத்தன. மாறன் தன் நிலத்தை மிக நுணுக்கமாகக் கையாண்டதால், மண் தானாகவே உயிர் பெற்று வளரத் தொடங்கியது. கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். மண்ணின் தன்மையைச் சரியாகக் கவனிப்பதே உண்மையான விவசாயம் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.
