ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಯುವಕನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವವನಾಗಿದ್ದನು. ಹಬ್ಬಕ್ಕಾಗಿ ಮರದ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅವನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಟಿಕೆಯನ್ನು ಬಹಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಕೆತ್ತುತ್ತಿದ್ದನು. 'ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪು ಕೂಡ ಇರಬಾರದು, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇದು ನೋವು ಕೊಡಬಾರದು' ಎಂದು ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಈ ಯೋಚನೆಯಿಂದಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿದ್ರೆಯೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರವಿ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಲು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ನಗುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಕೇವಲ ಮರದ ತುಂಡುಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿ, 'ನೋಡಿ ಇದು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ!' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದನು. ರವಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಚಿಂತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. 'ನೋಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು, ಯಾಕೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು?' ಎಂದು ನಗುತ್ತಾ ಸುಖವಾಗಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದನು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ರವಿಯ ಆಟಿಕೆಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮುರಿದುಹೋದವು. ಅವನ ನಗು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಜಯ್ ತನ್ನ ಕೆಲಸದ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಆಟಿಕೆಗಳು ಬಹಳ ಕಾಲ ಬಾಳಿಕೆ ಬಂದವು. ಅಜಯ್ನ ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಜನರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ಅಜಯ್ನ ಆ ಚಿಂತೆ ಅವನನ್ನು ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ಕಲಾವಿದನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತು, ಆದರೆ ರವಿಯ ಸುಖವು ಅವನ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದಾಗಿತ್ತು.
