ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் மிகவும் நேர்மையானவன் மற்றும் எதையும் சரியாகச் செய்ய வேண்டும் என்று நினைப்பவன். ஒருமுறை, கிராமத்துத் திருவிழாவிற்காக ஒரு பெரிய மரப்பலகையைச் செதுக்கி விற்க முடிவு செய்தான். கதிர் அந்தப் பலகையைச் செதுக்கும்போது, 'இது மிகவும் உறுதியாக இருக்க வேண்டும், பார்ப்பதற்கு அழகாகவும் இருக்க வேண்டும், அதே சமயம் மக்கள் இதை நீண்ட காலம் பயன்படுத்த வேண்டும்' என்று ஒவ்வொரு அடியையும் கவனமாகச் செதுக்கினான். இதனால் அவனுக்குத் தூக்கமும் போகாது, மன அமைதியும் போகாது. 'இன்னும் சரியாக வரவில்லையே, ஒரு சிறு தவறு நடந்தாலும் மக்கள் என்ன நினைப்பார்கள்?' என்று கதிர் எப்போதும் கவலைப்பட்டான்.
அதே கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒருவன் இருந்தான். அவன் எதையும் சரியாகச் செய்யத் தெரியாதவன், ஆனால் எதையும் எளிதாகச் செய்து முடிப்பவன். அவன் ஒரு மரக்கட்டையை எடுத்து, அதன் மேல் சில வர்ணங்களை மட்டும் பூசி, 'இதுதான் மிகச்சிறந்த மேஜை' என்று சொல்லி விற்கத் தொடங்கினான். சோமுவுக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை. 'யார் பார்த்தாலும் இது அழகாகத் தெரியுமே, அவ்வளவுதான்!' என்று சிரித்துக் கொண்டே இருந்தான். அவன் எதைப் பற்றியும் யோசிக்காமல் நிம்மதியாகத் தூங்கினான்.
சில வாரங்கள் கழித்து, கதிரின் பலகை மிகவும் உறுதியாக இருந்தது, ஆனால் அவன் கவலையினால் சற்று சோர்வாகத் தெரிந்தான். சோமுவின் மேஜைகள் பார்ப்பதற்கு அழகாக இருந்தன, ஆனால் சில நாட்களில் அவை உடைந்து போயின. சோமுவுக்குப் பணமும் கிடைத்தது, அவனது சிரிப்பும் குறையவில்லை. ஆனால், கதிர் தனது வேலையின் தரத்தைப் பற்றித் தொடர்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தான். இறுதியில், கதிரின் நேர்மையான உழைப்பால் அவன் ஒரு சிறந்த கலைஞனாகப் புகழ் பெற்றான். சோமுவின் மகிழ்ச்சி தற்காலிகமானது, ஆனால் கதிரின் கவலை அவனது உயர்விற்கான அடித்தளமானது.
