ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു യുവാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ എപ്പോഴും നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന, സത്യസന്ധനായ ഒരാളായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ഉത്സവത്തിനായി മരപ്പാവകൾ നിർമ്മിക്കാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു. ഓരോ പാവയും വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ, ഒരിടത്തും പോറലുകൾ ഇല്ലാതെ അവൻ നിർമ്മിച്ചു. 'ഇതിൽ ഒരു ചെറിയ പിശക് പോലും ഉണ്ടാകരുതേ, കുട്ടികൾക്ക് ഇത് സുരക്ഷിതമായിരിക്കണം' എന്ന ചിന്ത അവനെ എപ്പോഴും അസ്വസ്ഥനാക്കി. ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളും വലിയ ഉത്കണ്ഠയും അവനെ വേട്ടയാടി.
അതേ ഗ്രാമത്തിൽ രവി എന്നൊരു മനുഷ്യനുണ്ടായിരുന്നു. അവന് കാര്യങ്ങൾ ശരിയായി ചെയ്യാൻ അറിയില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു. അവൻ ഏതെങ്കിലും മരക്കഷ്ണങ്ങൾ എടുത്ത് അതിൽ നിറങ്ങൾ പൂശി, 'ഇതാണ് ഏറ്റവും നല്ല കളിപ്പാട്ടം' എന്ന് പറഞ്ഞ് വിൽക്കും. രവിക്ക് ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും ആശങ്കയില്ലായിരുന്നു. 'കാണാൻ നല്ലതാണല്ലോ, പിന്നെ എന്തിന് വിഷമിക്കണം?' എന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ സന്തോഷത്തോടെ ഉറങ്ങി.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, രവിയുടെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ ഉടഞ്ഞുപോയി. അവൻ സന്തോഷത്തോടെ ഇരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ പണവും വിശ്വസ്തതയും നഷ്ടപ്പെട്ടു. എന്നാൽ അർജുൻ തന്റെ ജോലിയിലെ കുറവുകളെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ച് വിഷമിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, അവന്റെ പാവകൾ വളരെ കാലം നിലനിന്നു. ഗ്രാമവാസികൾ അർജുന്റെ സത്യസന്ധതയെയും കഴിവിനെയും പുകഴ്ത്തി. അർജുന്റെ ഉത്കണ്ഠ അവന്റെ വളർച്ചയ്ക്കായിരുന്നു, എന്നാൽ രവിയുടെ സന്തോഷം അറിവില്ലായ്മയിൽ നിന്നുള്ളതായിരുന്നു.
