ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಮನಾಥ ಮತ್ತು ವಿಜಯ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಸೋಮನಾಥ ತುಂಬಾ ದಯಾಮಯಿ, ಆದರೆ ವಿಜಯ ಬಹಳ ಸ್ವಾರ್ಥಿ. ಒಂದು ವರ್ಷ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಬೆಳೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಣಗಿಹೋದವು, ಜನರು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಂಗಾಲಾದರು.
ಸೋಮನಾಥನ ಬಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಧಾನ್ಯವಿತ್ತು. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧರು ಸೋಮನಾಥನ ಬಳಿ ಬಂದು ಸಹಾಯ ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವನು ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಯೋಚಿಸದೆ ತನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಸೋಮನಾಥನ ಈ ಗುಣವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮಾದರಿಯಾಯಿತು.
ಆದರೆ ವಿಜಯ ತನ್ನ ಧಾನ್ಯದ ಗೋದಾಮನ್ನು ಬೀಗ ಹಾಕಿ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದನು. ಜನರು ಸಹಾಯ ಕೇಳಿದಾಗ, 'ಇದು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಸಂಪತ್ತು, ನಾನು ಯಾಕೆ ಕೊಡಬೇಕು?' ಎಂದು ಕಿರುಚುತ್ತಿದ್ದನು. ಹಸಿವು ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ, ಗ್ರಾಮಸ್ಥರೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ವಿಜಯನ ಬಳಿ ಧಾನ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು. ಬಹಳ ಗಲಾಟೆ ಮತ್ತು ಒತ್ತಡದ ನಂತರವಷ್ಟೇ ವಿಜಯ ತನ್ನ ಧಾನ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟನು. ಕಬ್ಬನ್ನು ನುಣ್ಣಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ ಅದನ್ನು ಅರೆಯಲೇಬೇಕು, ಹಾಗೆಯೇ ವಿಜಯನನ್ನು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಡಿಸಿದ ನಂತರವೇ ಅವನು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದನು. ಸೋಮನಾಥ ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ನೀಡಿದನು, ಆದರೆ ವಿಜಯ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ನೀಡಿದನು. ಕೊನೆಗೆ ಸೋಮನಾಥ ಎಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿ ಗಳಿಸಿದರೆ, ವಿಜಯ ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟನು.
