ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും രവിയും താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ വളരെ ദയാലുവായവനായിരുന്നു, എന്നാൽ രവി സ്വാർത്ഥനായിരുന്നു. ഒരു വർഷം ആ ഗ്രാമത്തിൽ കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായി. കൃഷികളെല്ലാം നശിച്ചുപോയി, ആളുകൾ ഭക്ഷണത്തിനായി വലഞ്ഞു.
മാധവന്റെ അടുത്ത് കുറച്ച് ധാന്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. വിശന്നു തളർന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ മാധവന്റെ അടുത്ത് വന്ന് സഹായം അഭ്യർത്ഥിച്ചപ്പോൾ, മാധവൻ ഒട്ടും മടിക്കാതെ തന്റെ പക്കലുള്ളത് നൽകി. മാധവന്റെ ഈ പ്രവർത്തി എല്ലാവർക്കും വലിയ ആശ്വാസമായി.
എന്നാൽ രവി തന്റെ ധാന്യപ്പുര പൂട്ടിവെച്ച് ആർക്കും ഒന്നും നൽകിയില്ല. ആളുകൾ സഹായം ചോദിച്ചപ്പോൾ, 'ഇതെല്ലാം എന്റെ അധ്വാനമാണ്, ഞാൻ എന്തിന് നൽകണം?' എന്ന് അവൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടു. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഗ്രാമവാസികൾ രവിയുടെ വീടിന് മുന്നിൽ ഒത്തുകൂടി അവനെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കി. കഠിനമായ വற்புறுത്തലിനും ബഹളത്തിനും ശേഷമാണ് രവി തന്റെ ധാന്യങ്ങൾ പുറത്തെടുത്തത്. കരിമ്പ് നുറുക്കി അതിന്റെ നീര് എടുക്കുന്നത് പോലെ, രവിയെ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചതിന് ശേഷം മാത്രമാണ് അവൻ സഹായിച്ചത്. മാധവൻ ചോദിച്ച ഉടനെ സഹായിച്ചപ്പോൾ, രവി നിർബന്ധിച്ചാൽ മാത്രം സഹായിച്ചു. അവസാനം മാധവൻ എല്ലാവരാലും സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടു, രവി തന്റെ തെറ്റിൽ ദുഃഖിച്ചു.
