ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்று இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் மிகவும் அன்பானவன், மாறன் கொஞ்சம் சுயநலமானவன். ஒருமுறை அந்த கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. பயிர்கள் கருகிவிட்டன, மக்கள் உணவின்றித் தவித்தனர். கதிரின் வீட்டில் ஒரு சிறிய தானியக் கிடங்கு இருந்தது. ஒரு முதியவர் பசியால் வாடிவிட்டு கதிரிடம் வந்து, "தம்பி, ஒரு கை கொடுப்பாயா?" என்று கேட்டார். கதிர் யோசிக்கவே இல்லை. தன் உணவில் பாதியை அந்த முதியவரிடம் கொடுத்துவிட்டு, அவரோடு அமர்ந்து சாப்பிட்டான். கதிரின் இந்தச் செயல் கிராமத்தினர் அனைவருக்கும் நம்பிக்கையைத் தந்தது.
மறுபுறம், மாறன் தன் தானியக் கிடங்கைப் பூட்டி வைத்துக்கொண்டு யாருக்கும் கொடுக்கவில்லை. மக்கள் அவனிடம் உதவி கேட்டபோது, "இல்லை, இது என் சொத்து, நான் எதற்குத் தர வேண்டும்?" என்று கத்தினான். பல நாட்கள் கழித்து, கிராம மக்கள் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து மாறனின் தானியக் கிடங்கைச் சுற்றி வளைத்தனர். அவனுக்குப் பசி எடுத்தபோது, அவன் தானியங்களைச் சுரண்டத் தொடங்கினான். அவன் தானியங்களைச் சுரண்டச் சுரண்டத்தான், அவன் ஒரு சிறு பகுதியை மக்களுக்குக் கொடுத்தான். கரும்புச் சாறு எடுக்க அது நசுக்கப்பட வேண்டும் என்பது போல, மாறன் மிகுந்த வற்புறுத்தலுக்குப் பின்னரே தானியத்தைக் கொடுத்தான். கதிர் கேட்டவுடன் கொடுத்தான், ஆனால் மாறன் நசுக்கப்படும் வரை கொடுக்கவில்லை. இறுதியில், கதிரின் கருணையால் கிராமம் உயிர் பெற்றது, மாறன் தன் தவறை உணர்ந்து வருந்தினான்.
