ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮಾಯಾಗೆ ಅವಳ ಗೆಳೆಯ ಅರ್ಜುನ್ ಮೇಲೆ ಅಪಾರವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಿತ್ತು. ಅರ್ಜುನ್ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಮಾಯಾಳ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ದೂರದಿಂದಲೇ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಮಾಯಾಳ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಅವನು ಬರುವುದು ಕಡಿಮೆ ಇತ್ತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು, 'ಅರ್ಜುನ್ ತುಂಬಾ ಸ್ವಾರ್ಥಿ, ಅವನು ಮಾಯಾಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೇ ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ದೂರದಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೆ' ಎಂದು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಂದು ದಿನ ಮಾಯಾಳ ಗೆಳತಿ ಕೇಳಿದಳು, 'ಮಾಯಾ, ಎಲ್ಲರೂ ಅರ್ಜುನ್ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಅವನನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೀಯಾ?'
ಮಾಯಾ ಮೃದುವಾಗಿ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದಳು, 'ಜನರು ನೋಡುವುದು ಕೇವಲ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಮಾತ್ರ. ಅವನು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವನು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸವೂ ನನ್ನ ಮೇಲಿರುವ ಅವನ ಕಾಳಜಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಲೋಕದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅವನು ದೂರವಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ.'
ಹೊರಗಿನ ನೋಟಕ್ಕೆ ಮರುಳಾಗದೆ, ಒಳಗಿನ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದು ಮಾಯಾ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಳು.
