ஒரு அழகான கிராமத்தில் நிலா என்ற பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். நிலாவிற்குத் தன் நண்பன் கவின் மீது மிகுந்த அன்பு இருந்தது. ஆனால், கவின் எப்போதும் நிலாவிற்குத் தூரத்திலிருந்தே கடினமான வேலைகளைச் செய்து உதவி செய்வான். அவன் அடிக்கடி அவளிடம் வந்து பேசமாட்டான். இதைப் பார்த்த ஊர் மக்கள், 'கவின் மிகவும் சுயநலமானவன், அவன் நிலாவை மதிக்கவே இல்லை, அவன் எப்போதும் அவளிடமிருந்து விலகித் தான் இருக்கிறான்' என்று பேசிக்கொண்டனர்.
நிலாவின் தோழி ஒருநாள் அவளிடம் கேட்டாள், 'நிலா, எல்லாரும் கவின் உன்னை மதிக்கவில்லை என்று சொல்கிறார்களே, நீ ஏன் இன்னும் அவனது நட்பை விரும்புகிறாய்?'
நிலா புன்னகைத்தாள். அவள் கண்களில் ஒரு தெளிவு இருந்தது. 'ஊர் சொல்வதெல்லாம் வெளியே தெரியும் things. ஆனால், அவன் என் நினைவில் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறான். அவன் என்னுடன் பேசாமல் இருந்தாலும், அவன் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் என் மீது வைத்திருக்கும் அக்கறையை எனக்கு உணர்த்துகிறது. அவன் என் இதயத்திற்குள் எப்போதும் வசிக்கிறான். ஊர் சொல்வது உண்மை இல்லை, அவன் என் அன்பிற்கு உரியவன்,' என்று அமைதியாகச் சொன்னாள்.
ஊர் மக்கள் பார்ப்பது வெறும் வெளித்தோற்றம் மட்டுமே. ஆனால், உண்மையான அன்பு என்பது ஒருவருடைய உள்ளத்தில் எப்படியெல்லாம் வாழ்கிறது என்பதை நிலா உணர்ந்திருந்தாள்.
