ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪರ್ವತ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಧರ ಎಂಬ ಮಹಿಳೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ನೋಡಲು ಬಹಳ ಸುಂದರಿಯಾಗಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಗ್ರಾಮದ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಧರ ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗಿ!' ಎಂದು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವಳ ನಗು ಮತ್ತು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಗುಣ ಅವಳನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರಿಯಳನ್ನಾಗಿಸಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಧರಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಶೂನ್ಯತೆಯಿತ್ತು. ಅವಳ ಪತಿ ಕತಿರ್ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕಾಗಿ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಹೋದ ನಂತರ ಅವಳ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏಕಾಂಗಿತನ ತುಂಬಿತು. ಜನರು ಅವಳನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡರೂ, ಕತಿರ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸಾಮೀಪ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಅವಳಿಗೆ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಸಂತೋಷವಿರಲಿಲ್ಲ. ಲೋಕದ ಎಲ್ಲಾ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯೂ ಅವಳಿಗೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಗ್ರಾಮದ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಧರ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಸರದಿಂದ ಇದ್ದೀಯೆ? ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಎಷ್ಟು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ, ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ!' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಧರ ಮಂದಹಾಸದೊಂದಿಗೆ, 'ಅಜ್ಜರೇ, ಇತರರ ಹೊಗಳಿಕೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಖಾಲಿ ಜಾಗವನ್ನು ತುಂಬಲಾರದು. ನನ್ನ ಪತಿಯ ಪ್ರೀತಿಯೇ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬೆಳಕು. ಆ ಬೆಳಕು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲಾ ಗೌರವವೂ ನನಗೆ ಶೂನ್ಯ,' ಎಂದಳು. ನಿಜವಾದ ತೃಪ್ತಿಯು ಸಮಾಜದ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಲ್ಲಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಧರಳ ಮಾತುಗಳಿಂದ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.
