മനോഹരമായ ഒരു മലയോര ഗ്രാമത്തിൽ ധര എന്നൊരു സ്ത്രീ താമസിച്ചിരുന്നു. അവൾ വളരെയധികം സൗന്ദര്യമുള്ളവളും നല്ല സ്വഭാവമുള്ളവളും ആയിരുന്നു. ഗ്രാമവാസികൾക്കെല്ലാം അവളంటే വലിയ ബഹുമാനമായിരുന്നു. 'ധര എത്ര നല്ല പെൺകുട്ടിയാണ്!' എന്ന് എല്ലാവരും അവളെ പുകഴ്ത്തുമായിരുന്നു.
എന്നാൽ ധരയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു ശൂന്യത ഉണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ഭർത്താവ് കതിർ ഒരു കച്ചവട ആവശ്യത്തിനായി ദൂരദേശത്തേക്ക് പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ പോയതിനുശേഷം ധരയുടെ ജീവിതം ഏകാന്തതയിലായി. ഗ്രാമവാസികൾ അവളെ എത്രയധികം പുകഴ്ത്തിയാലും, കതിറിന്റെ സ്നേഹവും കരുതലും ഇല്ലാതെ അവൾക്ക് സന്തോഷം കണ്ടെത്താനായില്ല. ലോകം മുഴുവൻ അവളെ ആദരിച്ചാലും, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ സ്നേഹം ഇല്ലാതെ ആ ആദരവ് കൊണ്ട് എന്ത് കാര്യം എന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു മുതിർന്ന ആൾ അവളോട് ചോദിച്ചു, 'ധര, നീ എന്തിനാണ് എപ്പോഴും വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നത്? എല്ലാവരും നിന്നെ ഇത്രയധികം സ്നേഹിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ!' ധര സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു, 'അപ്പൂപ്പാ, മറ്റുള്ളവരുടെ പുകഴ്ത്തലുകൾ എന്റെ മനസ്സിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കില്ല. എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ സ്നേഹമാണ് എന്റെ ലോകം. ആ സ്നേഹം ഇല്ലാതെ ഈ ലോകത്തിന്റെ ബഹുമാനവും എനിക്ക് വെറും ശൂന്യമാണ്.' യഥാർത്ഥ സന്തോഷം എന്നത് മറ്റുള്ളവരുടെ പുകഴ്ത്തലിലല്ല, പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ സ്നേഹത്തിലാണെന്ന് ധരയുടെ വാക്കുകൾ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
