ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் மங்கலத் தாரா வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகாகவும், பண்பாகவும் இருப்பவள். ஊரில் உள்ள அனைவரும் அவளைப் பார்த்து, 'தாரா எவ்வளவு அருமையான பெண்!' என்று புகழ்ந்து பேசுவார்கள். அவளது புன்னகையும், மற்றவர்களுக்கு உதவும் குணமும் அவளை ஒரு சிறந்த பெண்ணாகக் காட்டியது.
ஆனால், தாராவின் உள்ளத்தில் ஒரு பெரிய வெற்றிடம் இருந்தது. அவளது கணவன், கதிர், ஒரு வணிகப் பயணத்திற்காக வெகுதூரம் சென்றிருந்தான். அவன் சென்ற பிறகு, அவனது அன்பும் அரவணைப்பும் இல்லாமல் தாரா தனிமையில் வாடினாள். ஊர் மக்கள் அவளது அழகைப் புகழ்ந்தாலும், அவளது கணவனின் அன்பு அவளுக்குக் கிடைக்காத வரை, அந்தப் புகழ்ச்சிகள் அனைத்தும் வெறும் வெற்றுச் சொற்களாகவே அவளுக்குத் தெரிந்தன.
ஒரு நாள், ஊர் பெரியவர் ஒருவர் தாராவைப் பார்த்து, 'தாரா, நீ ஏன் எப்போதும் சோகமாக இருக்கிறாய்? உன்னைத் தேடிப் புகழ்ந்து பேச ஆட்கள் இவ்வளவு பேர் இருக்கிறார்களே!' என்றார். தாரா மென்மையாகப் புன்னகைத்துவிட்டு, 'ஐயா, மற்றவர்கள் என்னைப் புகழ்வது என் மகிழ்ச்சியைத் தந்துவிடாது. என் கணவனின் அன்பு மட்டுமே என் உலகத்தின் ஒளி. அந்த ஒளி இல்லையென்றால், இந்த உலகத்தின் புகழும் எனக்குப் பயனற்றது' என்று கூறினாள். தாராவின் அந்த வார்த்தைகள், உண்மையான மகிழ்ச்சி என்பது வெளிப்படையான புகழ்ச்சியில் இல்லை, அது அன்புக்குரியவர்களின் இதயத்தில் இருப்பதை உணர்த்தின.
