ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಲಾ ಮತ್ತು ಜೂಲಿಯನ್ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಜೂಲಿಯನ್ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವನಾಗಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬಕ್ಕಾಗಿ ದೂರದ ಊರುಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ಬಾರಿ, ಕೆಲಸದ ಕಾರಣದಿಂದ ಜೂಲಿಯನ್ ಮನೆಗೆ ಬರಲು ತುಂಬಾ ತಡವಾಯಿತು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಲಾ ತುಂಬಾ ಒಂಟಿತನ ಮತ್ತು ದುಃಖ ಅನುಭವಿಸಿದಳು. ಅವಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ನಿದ್ದೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಅವಳು ತುಂಬಾ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದಳು. ಅವಳ ದೇಹವು ತುಂಬಾ ತೆಳುವಾಯಿತು, ಅವಳ ಭುಜಗಳು ಕುಸಿದವು ಮತ್ತು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬಳೆಗಳು ಸಡಿಲವಾಗಿ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುವಂತಾದವು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು, 'ಜೂಲಿಯನ್ ತುಂಬಾ ಕ್ರೂರ ವ್ಯಕ್ತಿ, ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ' ಎಂದು ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಇಲಾ ತುಂಬಾ ನೋವಿನಿಂದ ತುಂಬಿದಳು. ಅವಳು ತನ್ನ ಗೆಳತಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು, 'ಅವನು ಕ್ರೂರನಲ್ಲ. ಅವನ ಮೇಲಿರುವ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಗಲಿಕೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗದೆ ನನ್ನ ದೇಹ ಹೀಗೆ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದೆ. ಅವನನ್ನು ಕ್ರೂರನೆಂದು ಹೇಳುವುದು ಕೇಳಿದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ.'
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಜೂಲಿಯನ್ ಮರಳಿದನು. ಇಲಾಳ ದೈಹಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಬಹಳ ದುಃಖಿತನಾದನು. ಆದರೆ ಇಲಾ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ದೈಹಿಕ ಕ್ಷೀಣತೆಯು ಜೂಲಿಯನ್ನ ಕ್ರೂರತೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ತೀವ್ರತೆಯ ಸಂಕೇತ ಎಂದು ಗ್ರಾಮಸ್ಥರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
