ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் மற்றும் கதிர் என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். கதிர் ஒரு கடின உழைப்பாளி, தன் குடும்பத்திற்காகத் தூர தேசங்களுக்கு வேலைக்குச் சென்று வருவான். ஒருமுறை, நீண்ட காலம் வேலை நிமித்தமாகத் தங்கியிருந்த கதிர், ஊருக்குத் திரும்பவில்லை. இளவேனில் கவலையில் மூழ்கினாள். அவள் சரியாகச் சாப்பிடவில்லை, தூக்கமும் இல்லை. அவள் உடல் மெலிந்து போயின; அவளது தோள்கள் சுருங்கி, கைகளில் அணிந்திருந்த வளையல்கள் தளர்ந்து கீழே விழும் நிலைக்கு வந்தன.
இதைப் பார்த்த ஊர் மக்கள், 'கதிர் மிகவும் கொடூரமானவன், தன் மனைவியைத் தனிமையில் தவிக்கவிட்டுச் சென்றுவிட்டான்' என்று பேசத் தொடங்கினர். இதைக் கேட்ட இளவேனில் மிகுந்த மனவேதனை அடைந்தாள். அவள் அழுதபடி தன் தோழியிடம் சொன்னாள், 'அவன் என்னை மறக்கவில்லை, அவன் என் மீது அன்பு காட்டாதவன் அல்ல. ஆனால், அவன் இல்லாத ஏக்கத்தில்தான் என் உடல் இவ்வளவு வாடிப் போய்விட்டது. அவன் கொடூரமானவன் என்று சொல்வதைக் கேட்டால் என் இதயம் சுக்குநூறாக உடைகிறது.'
சில நாட்களில் கதிர் திரும்பி வந்தான். அவன் வந்ததும் இளவேனிலின் முகம் மலர்ந்தது. அவளது உடல் மெலிந்திருந்ததைக் கண்டு அவன் வருத்தப்பட்டான். ஆனால், அவள் அவனைத் தப்பாக நினைக்கவில்லை. மாறாக, அவனது வருகை அவளுக்குப் புதிய உயிர் கொடுத்தது. அன்பினால் ஏற்படும் உடல் மாற்றத்தை மற்றவர்கள் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளக்கூடாது என்பதை ஊர் மக்கள் உணர்ந்தனர்.
