ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഇലാനയും ജൂലിയനും എന്ന ദമ്പതികൾ താമസിച്ചിരുന്നു. ജൂലിയൻ കഠിനാധ്വാനിയായ ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു, കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി ദൂരദേശങ്ങളിൽ ജോലിക്ക് പോകുമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ, ഒരു ദീർഘയാത്ര കാരണം ജൂലിയന് നാട്ടിലേക്ക് വരാൻ വൈകി. ഈ സമയത്ത് ഇലാന വളരെയധികം വിഷമിച്ചു. അവളുടെ സങ്കടം അവളുടെ ആരോഗ്യത്തെ ബാധിച്ചു. അവൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ ഇരുന്നു, ഉറക്കവും നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവൾ വളരെയധികം മെലിഞ്ഞുപോയി; അവളുടെ തോളുകൾ താഴ്ന്നുപോവുകയും കൈകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വളകൾ തെന്നി താഴേക്ക് വീഴുന്ന അവസ്ഥയിൽ എത്തുകയും ചെയ്തു.
ഇത് കണ്ട ഗ്രാമവാസികൾ പറഞ്ഞു, 'ജൂലിയൻ വളരെ ക്രൂരനായ മനുഷ്യനാണ്, തന്റെ ഭാര്യയെ ഇത്രയും കഷ്ടത്തിലാക്കി അവൾക്ക് വേണ്ടി നോക്കാതെ പോയി.' ഈ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ ഇലാനയുടെ മനസ്സ് തകർന്നുപോയി. അവൾ തന്റെ കൂട്ടുകാരിയോട് പറഞ്ഞു, 'അവൻ ക്രൂരനല്ല. അവനോടുള്ള എന്റെ പ്രണയവും വിരഹവും കൊണ്ടാണ് എന്റെ ശരീരം ഇത്രയധികം തളർന്നുപോയത്. അവനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ വേദന തോന്നുന്നു.'
ഒടുവിൽ ജൂലിയൻ തിരിച്ചെത്തി. ഇലാനയുടെ അവസ്ഥ കണ്ട് അവൻ ദുഃഖിച്ചു. എന്നാൽ ഇലാന അവനെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു. അവളുടെ ശാരീരികമായ തളർച്ച അവന്റെ ക്രൂരതയല്ല, മറിച്ച് അവളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴമാണെന്ന് ഗ്രാമവാസികൾ മനസ്സിലാക്കി.
