ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಮರ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಪತಿ ಕವನ್ ನೆನಪಿನಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕವನ್ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಅವಳ ಗೆಳತಿ ಮಾಯಾ ಕೇಳಿದಳು, 'ಅಮರಾ, ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಕವನ್ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೀಯಾ? ಅವನ ನೆನಪಿನಲ್ಲೇ ಇರುವುದು ನಿನ್ನನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಬೇರೆ ಕೆಲಸಗಳ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಹರಿಸು.'
ಅಮರ ಮೃದುವಾಗಿ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದಳು, 'ಮಾಯಾ, ಅವನ ನೆನಪು ನನ್ನನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ನಾನು ಅವನ ಮೇಲಿರುವ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮರೆತರೆ, ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಒಡವೆಗಳೂ ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಹೊಳಪನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ನನ್ನ ಅಂತರಾತ್ಮದ ಸೌಂದರ್ಯವೇ ಈ ಪ್ರೀತಿ.'
ಅಮರನ ಮಾತುಗಳು ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದವು. ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯು ಅವಳಿಗೆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿತು. ಕವನ್ ವಾಪಸ್ ಬಂದಾಗ, ಅಮರನ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಆ ಅದ್ಭುತವಾದ ಕಾಂತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಬೆರಗಾದನು. ಅವಳ ನೆನಪುಗಳು ಅವಳನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕುಗ್ಗಿಸಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿಸಿದವು.
