ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவஞ்சி என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் எப்போதும் தன் கணவன் கதிரவனின் நினைவிலேயே இருப்பாள். ஒருமுறை, இளவஞ்சி தன் வீட்டின் வேலைகளில் மிகவும் மூழ்கிப் போயிருந்தாள். அப்போது அவளது தோழி நிலா அவளிடம் வந்து, 'இளவஞ்சி, நீ ஏன் எப்போதும் கதிரவனைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறாய்? அவன் இப்போது அருகில் இல்லையே, அவனைப் பற்றி நினைப்பதை விட்டுவிட்டு மற்ற விஷயங்களில் கவனம் செலுத்து,' என்று கூறினாள்.
இளவஞ்சி ஒரு நிமிடம் யோசித்தாள். 'அவனைப் பற்றி நினைப்பது எனக்கு ஒரு சுமையாகத் தெரியவில்லை நிலா. மாறாக, அவன் நினைவே என் வாழ்வின் அழகே,' என்று மென்மையாகச் சொன்னாள். அவளுக்குத் தெரியும், ஒருவருடைய அன்பையும் நினைவுகளையும் இதயத்தில் ஆழமாகப் பதியவைப்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்று. அவளது அன்பு வெறும் வார்த்தையல்ல; அது அவளது ஆன்மாவின் ஒரு பகுதி. அவளது கணவன் மீது அவள் வைத்திருக்கும் அந்தத் தூய்மையான அன்பு, அவளது முகத்திலும், அவளது ஆபரணங்களிலும் ஒரு தனிப் பொலிவைத் தந்தது. அவளது நினைவுகள் அவளைத் தளர்வடையச் செய்யவில்லை, மாறாக அவளை இன்னும் வலிமையாகவும் அழகாகவும் மாற்றின.
சில காலம் கழித்து கதிரவன் திரும்பியபோது, இளவஞ்சியின் அன்பைக் கண்டு வியந்தான். அவளது நினைவுகள் அவளை ஒருபோதும் கைவிடவில்லை, அதுவே அவளது வாழ்வின் உண்மையான அழகு.
