ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಎಂಬ ಮಹಿಳೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ತುಂಬಾ ಸೌಮ್ಯ ಸ್ವಭಾವದವಳು. ಅವಳ ಪತಿ ರವಿ ಒಬ್ಬ ಕವಿ. ಒಂದು ದಿನ ಹಬ್ಬದ ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಯಾಳನ್ನು ನೋಡಿ ರವಿ ಹೇಳಿದನು, 'ಮಾಯಾ, ನಿನ್ನ ಈ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿದೆ! ಆದರೆ ಈ ಮುತ್ತುಗಳನ್ನು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಿರುವ ಆ ಸಣ್ಣ ದಾರ ನೆನಪಿದೆಯೇ?'
ಮಾಯಾ ಗೊಂದಲದಿಂದ ಕೇಳಿದಳು, 'ದಾರನಾ? ನನಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೇ?' ರವಿ ನಗುನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, 'ಹೌದು, ಆ ದಾರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ದಾರ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಈ ಮುತ್ತುಗಳೆಲ್ಲಾ ಚದುರಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನ ಅಂದವೂ ಕೂಡ. ನಿನ್ನ ಆಭರಣಗಳು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ರೂಪ ಮುತ್ತುಗಳಿದ್ದಂತೆ, ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಗುಣ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಆ ಮುತ್ತುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ದಾರದಂತೆ. ಆ ಗುಣವೇ ನಿನ್ನ ಅಂದಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.'
ಮಾಯಾಳಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಹೊರಗಿನ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಒಳಗಿನ ಗುಣವೇ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಸುಂದರವಾಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವಳು ಅರಿತಳು.