ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் ஒரு சிறந்த ஓவியக் கலைஞர். அவளது கணவன் கதிர், அவளது படைப்புகளை மிகவும் ரசிப்பார். ஒரு நாள், இளவேனில் தனது புதிய ஓவியத்தை கதிரிடம் காட்டினாள். அது ஒரு மாலையைச் சித்தரிக்கும் ஓவியம். அதில் வைரம் போன்ற கற்கள் மின்னிக்கொண்டிருந்தன. ஆனால், கதிர் அந்த ஓவியத்தைப் பார்த்துவிட்டு, 'இளவேனிலே, இந்த கற்கள் எவ்வளவு அழகாக மின்னுகின்றன! ஆனால், இந்த கற்களை ஒன்றாக இணைத்திருக்கும் அந்த மெல்லிய நூல் எங்கே? அந்த நூல் தெரிந்தால் தான் இந்த மாலையே முழுமையடையும்' என்றார்.
இளவேனில் குழப்பமடைந்தாள். 'கதிரு, அந்த நூல் கண்ணுக்குத் தெரியவில்லையே, பிறகு அது எப்படி முக்கியம்?' என்று கேட்டாள். கதிர் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், 'அந்த நூல் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம், ஆனால் அந்த நூல் இல்லையென்றால் இந்த கற்கள் எல்லாம் சிதறிப் போய்விடும். அதுபோலத்தான் நீயும். உன் ஆபரணங்கள் மற்றும் உன் அழகைப் பார்க்கும்போது, உன் உள்ளத்தில் இருக்கும் அன்பு மற்றும் உன் குணமே அந்த மாலையைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் நூலைப் போன்றது. அந்தத் தார்மீகத் தன்மைதான் உன்னை முழுமையாக்குகிறது.'
இளவேனில் இப்போது புரிந்து கொண்டாள். ஒரு பெண்ணின் வெளித்தோற்றத்தை விட, அவளது குணமும் அன்பும் தான் அவளை ஒரு முழுமையான அழகியலாக மாற்றுகிறது. அந்த மெல்லிய நூலைப் போலவே, அவளது குணமும் அவளது அழகை ஒருங்கினைத்து வைத்திருந்தது.
