ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅನನ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಕ್ರಮ್ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ಒಬ್ಬ ಶಿಲ್ಪಿ, ಅನನ್ಯನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಲೆಯಲ್ಲೂ ಅವಳ ಪ್ರೇರಣೆ ಅವಳೇ ಆಗಿದ್ದಳು. ಒಂದು ದಿನ ವಿಕ್ರಮ್ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. 'ನಾನು ಬೇಗ ವಾಪಸ್ ಬರುತ್ತೇನೆ,' ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ಹೇಳಿ ಹೋದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಹೋಗಿ ಕೇವಲ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಷ್ಟೇ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅನನ್ಯನಿಗೆ ಅದು ವರ್ಷಗಳಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡಲು ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ನಿದ್ದೆಯೂ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಮುಖದ ಕಾಂತಿ ಮಂಕಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಗೆಳತಿ ರಮ್ಯ ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, 'ಅನನ್ಯ, ವಿಕ್ರಮ್ ಹೋಗಿ ಕೇವಲ ವಾರವಷ್ಟೇ ಆಗಿಯಿತಲ್ಲವೇ? ನೀನು ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಸುಸ್ತಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
ಅನನ್ಯ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು, 'ರಮ್ಯ, ಅವನು ಹೋದದ್ದು ನಿನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಅವನು ಇಲ್ಲದ ಈ ಏಳು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮುಖದ ಹೊಳಪೇ ಹೋಗಿಹೋಗಿದೆ.' ಪ್ರೀತಿಯ ಆಳವು ಕೇವಲ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಪ್ರಿಯತಮರ ಅಗಲಿಕೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ದೈಹಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅನನ್ಯನ ಸ್ಥಿತಿ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತು.
