ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளமதி மற்றும் கதிர் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசித்தார்கள். கதிர் ஒரு சிற்பி, இளமதியின் சிரிப்புதான் அவனது மிகப்பெரிய உத்வேகம். ஒரு நாள், கதிரின் ஒரு முக்கியமான வேலைக்காக அவன் ஊரை விட்டுச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. 'சீக்கிரம் வந்துவிடுவேன்' என்று கதிர் சொல்லிவிட்டுச் சென்றான்.
கதிர் சென்றது நேற்றுதான் போல இருந்தது. ஆனால், இளமதியின் மனதிற்குள் மட்டும் ஒரு பெரிய வெற்றிடம் விழுந்தது. அவளுக்குச் சரியாகச் சாப்பிடத் தோன்றவில்லை, தூக்கமும் வரவில்லை. அவளது முகம் பொலிவிழந்து, மெலிந்து போயிருந்தது. அவளது தோழி நிலா அவளைப் பார்த்து, 'இளமதி, நீ ஏன் இவ்வளவு சோகமாக இருக்கிறாய்? கதிர் சென்றது சில நாட்கள்தானே?' என்று கேட்டாள்.
இளமதி கண்கலங்கி, 'நிலா, அவன் பிரிந்து சென்றது நேற்றுதான் போலத் தோன்றுகிறது. ஆனால், அவன் இல்லாத இந்த ஏழு நாட்களில் என் முகம் வாடிப் போய்விட்டது. அவன் இல்லையென்றால் என்னால் எதையும் செய்ய முடியவில்லை' என்று கூறினாள். அன்பின் ஆழம் என்பது வெறும் வார்த்தைகளில் இல்லை, அது ஒருவரின் உடல் மற்றும் மன நிலையில் வெளிப்படும் மாற்றத்தில் இருக்கிறது என்பதை இளமதியின் அந்தத் தேய்ந்த முகம் உணர்த்தியது.
