മനോഹരമായ ഒരു മലയോര ഗ്രാമത്തിൽ മീരയും ആര്യനും താമസിച്ചിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം അത്രമേൽ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. ആര്യൻ ഒരു ചിത്രകാരനായിരുന്നു, മീരയുടെ ചിരിയായിരുന്നു അവന്റെ ഓരോ ചിത്രത്തിനും ജീവൻ നൽകിയത്. ഒരു ദിവസം, ഒരു വലിയ ചിത്രപ്രദർശനത്തിന് പങ്കെടുക്കാൻ ആര്യന് ദൂരെയുള്ള നഗരത്തിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു. 'ഞാൻ വേഗം തിരിച്ചുവരും,' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ യാത്രയായി.
അവൻ പോയിട്ട് ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ മാത്രമേ ആയിട്ടുള്ളൂ. എന്നാൽ മീരയ്ക്ക് അത് ഒരു യുഗം പോലെ തോന്നി. അവൾക്ക് വിശപ്പില്ലാതായി, ഉറക്കവും നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവളുടെ മുഖത്തെ തിളക്കം മങ്ങി, അവൾ മെലിഞ്ഞു പോയി. അവളുടെ കൂട്ടുകാരി മായ അവളോട് ചോദിച്ചു, 'മീര, നീ എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നത്? ആര്യൻ പോയിട്ട് കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ മാത്രമേ ആയിട്ടുള്ളൂ?'
മീര കണ്ണുനിറഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'മായ, അവൻ പോയിട്ട് ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നുന്നു. പക്ഷേ, അവൻ ഇല്ലാത്ത ഈ ഏഴ് ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് എന്റെ മുഖത്തെ പ്രസന്നത മുഴുവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി.' സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം വാക്കുകളിലല്ല, മറിച്ച് പ്രിയപ്പെട്ടവർ അകന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങളിലാണെന്ന് മീരയുടെ ആ വിളറിയ മുഖം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
