സ്നേഹനിധിയായ കുടുംബം

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ കഠിനാധ്വാനിയായ ഒരു കർഷകനായിരുന്നു, മീര വളരെ ശാന്തസ്വഭാവക്കാരിയും. അവർ തങ്ങളുടെ ചെറിയ വീടിനുള്ളിൽ സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞുപോന്നു. എന്നാൽ ഗ്രാമത്തിലെ ചിലർ അവരെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. 'അവർ എന്തിനാണ് എപ്പോഴും വീട്ടിൽ തന്നെ ഇരിക്കുന്നത്? മറ്റുള്ളവരുമായി അധികം ഇടപഴകുന്നില്ലല്ലോ' എന്ന് അവർ പരിഹസിച്ചു. ഇത് കേട്ട് മീരയ്ക്ക് വിഷമം തോന്നി. മാധവൻ അവളുടെ അടുത്ത് വന്ന് പറഞ്ഞു, 'മീര, നമ്മൾ പരസ്പരം സ്നേഹത്തോടെയും സത്യസന്ധമായും ജീവിക്കുകയാണ് പ്രധാനം. നമ്മുടെ ജീവിതം മറ്റുള്ളവർക്ക് ഒരു കുറ്റപ്പെടുത്തലായി മാറുന്നില്ലെങ്കിൽ, അത് തന്നെയാണ് ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യം.' മീരയ്ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. അവർ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ എപ്പോഴും തയ്യാറായിരുന്നു, എന്നാൽ സ്വന്തം മൂല്യങ്ങളിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്തില്ല. അവരുടെ നല്ല സ്വഭാവം കണ്ടപ്പോൾ ഗ്രാമവാസികൾ അവരെ ബഹുമാനിക്കാൻ തുടങ്ങി.